HISTORIA

	Jeżeli chodzi o pochodzenie rasy, to snuto wiele przypuszczeń, brak jednak na ten temat konkretnych danych. W roku 1631,  A. van Dyck namalował księcia Pfalz Ruperta w towarzystwie jego srebrzystego psa z białą plamą na piersi i długim ogonem, który wielkością i typem odpowiada współczesnemu wyżłowi weimarskiemu. Nie oznacza to jednak, że już wówczas rasa ta hodowana była w czystej linii. Obraz van Dycka dowodzi tylko, że już w XVII wieku wśród legawców występowała maść srebrzysta.   H. Zimmermann uważa wyżła weimarskiego za najstarszego niemieckiego legawca najbardziej podobnego do dawnego „braka”. Dowodem na poparcie jego teorii ma być skłonność do występowania białych znaczeń i rudo-żółtego nalotu na głowie i łapach, a także skręconych uszu. Zdaniem L. Brandta pod koniec XVIII wieku książę Saschsen-Weimar Karol August skrzyżował niemieckiego wyżła krótkowłosego z angielskim pointerem, w wyniku czego przyszedł na świat srebrzystoszary pies, który później stał się założycielem linii wyżłów weimarskich.   Jednak obraz van Dycka dowodzi, że srebrzystoszara maść występowała już wcześniej, a więc do jej powstania wcale nie potrzebna była żadna krzyżówka. Ale ponieważ gen odpowiedzialny za rozjaśnienie maści jest recesywny, maść ta mogła zostać utrwalona jedynie na drodze odpowiedniej hodowli wsobnej. Jak już jednak zauważył Strobel, gen odpowiedzialny za rozjaśnienie maści przy długotrwałej hodowli krewniaczej powoduje pogorszenie się włosa i wzrost zapadalności na choroby skóry, na co trzeba było zwrócić baczną uwagę.   Karol August był mężczyzną o niezwykłym temperamencie. Goethe napisał o nim: „Wielki książę miał demoniczną naturę, pełną niepohamowanej aktywności i niepokoju tak, że za małe było dla niego jego własne królestwo, tak jak za mały byłby nawet największy z krajów”.   Upust swojej „demonicznej naturze”  książę dawał również na polowaniu. Razem z Goethem pojechał w 1792 roku do Francji, gdzie poznawał tamtejsze zwyczaje łowieckie. Wracając zabrał podobno ze sobą do Weimaru szare francuskie psy znane później pod nazwą „psy Karola Augusta”.   Ich typ został utrwalony dzięki hodowli krewniaczej. Nie wiem, co sądzić o tej teorii. Faktem jest w każdym razie, że we Francji nigdy nie istniał szczególny rodzaj srebrzystych wyżłów.   Sławne „chien gris” króla Ludwika Świętego  były szorstkowłose i nie srebrzyste, jak wyżeł weimarski, lecz tzw. maści błękitnej dereszowatej. Teoria o francuskim pochodzeniu wyżła weimarskiego opiera się na bardzo słabych podstawach.
Prince Rupert von der Pfalz. Anthony van Dyck. 1631-1632. Oil on canvas. Kunsthistorisches Museum,Vienna, Austria.
Według innej wersji Karol August poznał podobno srebrzyste psy w Czechach u książąt  Esterhazy i Auersperg von Teplitz, i będąc pod wrażeniem ich umiejętności,  sprowadził kilka osobników do Weimaru. Szczenięta po tych psach rozdawał myśliwym związanym z dworem tak, że stopniowo stały się one popularne w Weimarze i Turyngii. Jednak również w tym przypadku brakuje jednoznacznych dowodów.    E. Ilgner powołuje się w swojej książce  na pewnego starego myśliwego z Turyngii, który twierdził, że dawne wyżły weimarskie były białe z dużymi żółtawymi plamami.    Dokładniejsze informacje znajdujemy dopiero w roku 1870. Wtedy to wyżły weimarskie hodował baron von Wintzingerode-Knorr-Adelsbarn. Rysunek z roku 1871/1872 pokazuje leżącego psa z hodowli barona. Jest on maści ciemnoszarej niemal z czarną pręgą wokół grzbietu. W tym samym czasie również malarz scen myśliwskich L. Lindblohm z Weimaru hodował srebrzystoszare wyżły weimarskie. Zachowały się nawet imiona jego dwóch reproduktorów, były to „Bravo II Lindblohm” i „Hektor II Lindblohm”. K. Brandt twierdził, że również Pitschke z Sandersleben od roku 1881 hodował systematycznie wyżły weimarskie, największą hodowlę prowadził jednak P. Wittekop z Hachenhausen.    Pierwsze wyżły weimarskie pojawiły się na wystawie w Berlinie w roku 1880. Zaprezentowano wtedy 14 psów, które można było podzielić na trzy linie:    1)       z Sandersleben hodowana przez Pitschke,    2)       z Weibenfels hodowana przez O. Bacha,    3)       turyńska z okolic Weimaru.    Psy linii Weinbenfels, należącej do O. Bacha, były nieco delikatniejsze i znacznie bardziej eleganckie niż dawny typ reprezentowany przez psy turyńskie. Linia z Sandersleben stanowiła typ przejściowy pomiędzy dawną i współczesną odmianą.    W 1894 roku Hegewald wezwał do założenia specjalistycznego związku, jednak początkowo jego wezwanie pozostało bez echa. Gdy w 1879 roku komisja delegatów ustaliła wzorce kilku niemieckich ras psów, wyżeł weimarski uważany był jeszcze za błękitną odmianę wyżła niemieckiego krótkowłosego i wpisywany do księgi hodowlanej klubu tej właśnie rasy. 20 czerwca 1897 roku podczas wystawy w Erfurcie założono Związek Hodowli Wyżła Wismarskiego (Verein zur Zuchtung des Wimaraner Vorstehhundes). Jednak w tym samym czasie powstały związki konkurencyjne i toczono zażarty, choć nietrwający długo spór o pożądane umaszczenie rasy.    Po zakończeniu pierwszej wojny światowej major Herber zabrał pozostałe przy życiu wyżły weimarskie i zapoczątkował odtworzenie hodowli, której przyświecało motto: „wyżeł weimarski jest arystokratą wśród psów myśliwskich”. Źródło: „Encyklopedia psów rasowych”  Hans Raber

WZORZEC

WYŻEŁ WEIMARSKI: Standard FCI Nr 99 

TŁUMACZENIE: Magdalena Osińska 

KRAJ POCHODZENIA: Niemcy 

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄCUJĄCEGO STANDARDU: 27. 02. 1990 

PRZEZNACZENIE: Wszechstronny pies myśliwski, pies wystawiający. 

KLASYFIKACJA FCI: Grupa    7       Wyżły

      Sekcja   1.1    Typ kontynentalny.

                                          Pies podlegający próbom pracy. 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Jest wiele różnych teorii dotyczących pochodzenia wyżła weimarskiego. Pewne
jest tylko tyle, że: wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi psa tropiącego typu „Leithund”, występował w rejonie Weimaru już w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku.

W połowie XIX wieku, zanim rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, psy te znajdowały się głównie w rękach profesjonalnych myśliwych i hodowców zwierząt w Niemczech centralnych, głównie w okolicach regionu Weimaru i Turyngii. Kiedy zmniejszyło się zapotrzebowanie na psy tropiące, skrzyżowano je z psami typu „Hühnerhund”. Od roku 1890 prowadzono dalszą hodowlę w oparciu o ten typ krzyżówki, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych. Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów weimarskich krótkowłosych zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która utrzymywana jest w czystości rasy od około 100 lat.  

WYGLĄD OGÓLNY: Średniej do dużej wielkości pies myśliwski. Budowa typowa dla psa pracującego, o pięknych kształtach, sucha, muskularna. Wyraźne cechy płci.  

WAŻNE PROPORCJE :

·        Długość ciała do wysokości w kłębie jak 12 : 11.

·        Proporcje głowy: trzewioczaszka nieco dłuższa od mózgowioczaszki (mierzonej od stopu do guza potylicznego).

·        Kończyny przednie: odległość od łokcia do środka śródręcza mniej więcej równa odległości od łokcia do kłębu. 

CHARAKTER: Wszechstronny, zrównoważony, z dużą pasją pies myśliwski, łatwy do szkolenia.. Wytrwały w systematycznym okładaniu pola, jednak nie nadmiernie żywiołowy. Bardzo dobry wiatr. Pies cięty w stosunku do drapieżników i innej zwierzyny, dobry pies stróżujący, jednak nie wykazujący nadmiernej agresji. Niezawodny w polu jak i w wodzie. Wykazuje skłonność do pracy po strzale.

GŁOWA: 

MÓZGOWIOCZASZKA:

W harmonii z wielkością psa i trzewioczaszką. Szersza u samców niż u suk, jednakże u obu płci zachowane dobre proporcje pomiędzy szerokością mózgowioczaszki, a długością całej głowy. Występuje bruzda czołowa. Guz potyliczny słabo lub umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte.

Stop: Wyjątkowo słabo zaznaczony. 

TRZEWIOCZASZKA:

Nos: Duży, wystający ponad żuchwę. Koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary.

Kufa: Długa i, szczególnie u samców, silna, sprawiająca wrażenie kanciastej. Żuchwa i szczęka tak samo silne. Grzbiet nosa prosty, często lekko wypukły, nigdy wklęsły.

Fafle: Niezbyt obfite, od wewnątrz koloru ciemnocielistego (tak jak i podniebienie). Słabo zaznaczone kąciki warg.

Uzębienie: Szczęka i żuchwa silne, uzębienie kompletne, regularne, mocne. Zgryz nożycowy.

Policzki: Muskularne, dobrze zaznaczone. Zdecydowanie sucha głowa.

Oczy: Koloru od jasno do ciemnobursztynowego, o inteligentnym wyrazie. Błękitne u szczeniąt. Okrągłe, osadzone lekko skośnie. Powieki dobrze przylegające.

Uszy: Płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgające mniej więcej kącika warg. Osadzone wysoko i wąsko, zaokrąglone na końcach, pofałdowane. Gdy pies jest czujny i nasłuchuje są zwrócone lekko do przodu.

SZYJA: O szlachetnym wyglądzie i sposobie noszenia. Muskularna, prawie okrągła, nie za krótka, sucha. Silniejsza bliżej łopatek, harmonijnie łącząca się z górną linią ciała i klatką piersiową. Jej górna linia widoczna z profilu lekko wygięta. 

TUŁÓW:

Linia górna: Od szyi, poprzez dobrze zaznaczony kłąb, przechodzi stopniowo w stosunkowo długi, mocny, dobrze związany grzbiet.

Kłąb: Wyraźnie zaznaczony.

Grzbiet: Zwarty, muskularny, prosty. Linia grzbietu nie może wznosić się ku tyłowi. Nieco dłuższy grzbiet nie jest wadą, lecz cechą charakterystyczną rasy.

Zad: Długi, umiarkowanie ścięty.

Klatka piersiowa: Silna, lecz nie przesadnie szeroka, sięgająca prawie łokci, dostatecznie długa. Dobrze wysklepiona, o długich żebrach, nie beczkowata. Przedpiersie dobrze rozwinięte.

Linia dolna i brzuch: Lekko wznosząca się ku tyłowi, brzuch nie podkasany. 

OGON: Osadzony nieco niżej niż u innych porównywalnych ras. Ogon mocny, dobrze owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku opuszczony w dół, w czasie podniecenia czy pracy noszony poziomo lub wyżej.  

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Wygląd ogólny: Wysokie, suche, proste i równoległe, ale nie rozstawione szeroko.

Łopatki: Długie, ukośnie ułożone, dobrze umięśnione. Dobre kątowanie stawu barkowego.

Ramiona: Ukośne, dostatecznie długie i silne.

Łokcie: Swobodne, ustawione równolegle do osi ciała. Nie wystające, ani nie wciśnięte.

Przedramiona: Długie, prosto ustawione.

Staw nadgarstkowy: mocny, sprężysty.

Śródręcze: Suche, ustawione lekko ukośnie.

Łapy przednie: Ustawione prosto w stosunku do osi ciała. Palce zwarte, wysklepione. Dłuższe palce środkowe nie są wadą, lecz cechą charakterystyczną rasy. Pazury koloru od jasno do ciemnoszarego. Poduszki dobrze wypigmentowane, twarde.  

KOŃCZYNY TYLNE:

Wygląd ogólny: Wysokie, suche, dobrze umięśnione. Ustawione równolegle, ani za szeroko, ani za wąsko.

Uda: Dostatecznie długie, silne, muskularne.

Kolano: Mocne, sprężyste.

Podudzia: Długie, z dobrze widocznym ścięgnem.

Staw skokowy: Mocny, sprężysty.

Śródstopie: Suche, ustawione prawie pionowo.

Łapy tylne: Zwarte i silne, bez wilczych pazurów, reszta odpowiada łapom przednim. 

RUCH: Swobodny i wydajny, kończyny przednie i tylne w ruchu równolegle. W galopie krok długi. W kłusie linia grzbietu prosta. Inochód niepożądany. Ruch we wszystkich rodzajach wydajny i płynny. 

SKÓRA: Mocna, dobrze, lecz nie nadmiernie przylegająca. 

OKRYWA WŁOSOWA:

U krótkowłosych: Krótka (ale dłuższa i bardziej gęsta niż u porównywalnych ras), mocna, bardzo gęsta, gładko pokrywająca ciało. Bez lub z nieznaczną ilością podszerstka.

·        U długowłosych: Miękka, długa, z podszerstkiem lub bez niego. Prosta lub lekko falująca. Długa, falująca sierść dopuszczalna u nasady uszu. Na końcach uszu dopuszczalna sierść aksamitna. Sierść powinna mieć długość 3 – 5 cm, zaś pod szyją, na przedpiersiu i brzuchu jeszcze dłuższa. Wyraźne frędzle i portki, skracające się ku dołowi. Na ogonie wyraźne pióro. Włosy pomiędzy palcami. Owłosienie na głowie nieco krótsze. Sierść średniej długości, z podszerstkiem, gęsta, ze słabiej zaznaczonymi frędzlami i piórem pojawia się czasami u osobników o genotypie mieszanym.

UMASZCZENIE: Srebrne, sarnie, mysioszare jak i wszystkie pośrednie odcienie. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia dopuszczalne jedynie na klatce piersiowej i palcach. Czasami ciemniejsza, mniej lub bardziej wyraźna pręga na grzbiecie. Psy mające znaczenia koloru czerwono-żółtego mogą otrzymać ocenę jedynie dobrą. Brązowe znaczenia są poważną wadą.  

WZROST I WAGA:

Wysokość w kłębie:

Psy:          59 – 70 cm (idealna: 62 – 67 cm)

Suki:         57 – 65 cm (idealna: 59 – 63 cm)

Waga:

Psy:          około 30 – 40 kg.

Suki:         około 25 – 35 kg. 

WADY: Jakiekolwiek odstępstwa od powyższego wzorca stanowią wadę i powinny być ocenianie zgodnie z ich nasileniem.  

POWAŻNE WADY:

·        Odstępstwa od typowej dla rasy budowy,  nietypowe cechy płciowe.

·        Znaczne odstępstwa od wzrostu, nieprawidłowe proporcje.

·        Trzewioczaszka: znaczne odstępstwa np.: zbyt duże fafle, krótka lub spiczasta kufa.

·        Uzębienie: brak więcej niż dwóch PM1 lub M3.

·        Oczy: nieznaczne wady oczu oraz powiek

·        Uszy: zdecydowanie za długie lub za krótkie, nie pofałdowane.

·        Szyja: duże odchylenia od pożądanego kształtu i muskulatury.

·        Grzbiet: niezwiązany, luźny, karpiowaty lub łęgowaty, przebudowany zad.

·        Klatka piersiowa, brzuch: beczkowata, zbyt płytka lub zbyt krótka klatka piersiowa. Podkasany brzuch.

·        Znaczne anomalie w budowie kończyn np.: nieprawidłowe kątowanie, odstające łokcie, luźne palce.

·        Krowie lub beczkowate ustawienie kończyn.

·        Nieprawidłowy, mało swobodny ruch, inochód.

·        Poważne wady dotyczące skóry np.: skóra zbyt delikatna lub zbyt gruba.

·        Pośredni rodzaj sierści pomiędzy dopuszczalnymi przez wzorzec.

·        Brak dłuższej sierści (frędzli) na uszach lub na brzuchu u odmiany długowłosej. Wełnista sierść u wyżłów krótkowłosych lub kręcona u długowłosych.

·        Umaszczenie o innym odcieniu niż szary np. żółtym lub brązowym. Ciemnobrązowe podpalanie.

·        Duże odchylenia od wagi lub wzrostu np. wzrost o 2 cm wyższy lub niższy niż podany we wzorcu.

·        Nieznaczne wady charakteru.

·        Inne poważne odstępstwa od wzorca. 

WADY ELIMINUJĄCE:

·        Wady charakteru np.: bojaźliwość, nerwowość.

·        Zupełnie nietypowa, zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa.

·        Nie zachowane proporcje, nieharmonijna  budowa.

·        Zupełnie nietypowa głowa np.: typu buldoga.

·        Trzewioczaszka: zupełnie nietypowa np.: wklęsły grzbiet nosa.

·        Uzębienie: przodozgryz, tyłozgryz, braki w uzębieniu większe niż podane w wadach poważnych.

·        Oczy: entropium, ektropium.

·        Uszy: zupełnie nietypowe np.: odstające na boki.

·        Bardzo obwisłe podgardle.

·        Grzbiet: bardzo łękowaty lub karpiowaty. Zad mocno przebudowany.

·        Klatka piersiowa, brzuch: zdecydowanie beczkowata lub nieprawidłowo modelowana.

·        Kończyny rachityczne lub nieprawidłowo zbudowane.

·        Chroniczna kulawizna.

·        Nieprawidłowy, bardzo krótki, związany krok.

·        Zniekształcona, źle uformowana skóra.

·        Częściowy lub zupełny brak sierści.

·        Białe znaczenia poza klatką piersiową lub łapami.

·        Umaszczenie inne niż szare. Brązowe znaczenia.

·        Wzrost zdecydowanie za niski lub za wysoki.

·        Inne odchylenia od wzorca. Choroby dziedziczne np.: epilepsja. 

Powyższa list nie obejmuje oczywiście wszystkich występujących wad, a jedynie przykładowe. 

Wszystkie psy wykazujące fizyczne lub psychiczne anomalie powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA: Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowym.

wersja angielskojęzyczna:

http://www.fci.be/uploaded_files/099gb98_en.doc

Wszystkie prawa zastrzeżone (C) by Ewa